Bazı hadîslerde zekâtı verilmeyen malların da âhi­rette sahibi hakkında "Ben senin, zekâtını vermediğin malınım, hazinenim." diyerek şâhid olarak karşısına çıkacağı bildirilmektedir. Bu malların da dünyada hangi cinsten olursa âhirette o cinsin şeklinde temessül ede­ceği ya da büyük bir ejderha suretine çevrileceği ifade edilir.

Bu konuyla alâkalı olarak Ebû Hüreyre (r.a.), Hz. peygamber'in (a.s.m.) şöyle buyurduğunu rivayet eder:

"Sahibi tarafından zekât hakkı verilmeyen deve, (Kı­yamet Gününde) besili ve en güçlü kuvvetli haliyle gelerek sahibine musallat olup tabanlarıyla onu çiğner. Zekâtı verilmeyen davar da, gayet semiz ve kuvvetli haliyle gelerek sahibine musallat olup tırnaklarıyla onu çiğner, boynuzlarıyla da vurur. (Resûl-i Ekrem devam edip buyurur ki:) Bu hayvanların haklarından birisi de su başında (sütlerinin) sağılması(fakirlere ve yolda kalmışlara tasadduk edilmesi)dır.

(Resûl-i Ekrem yine devam edip buyurur ki:) Sakın sizden hiçbiriniz Kı­yamet Gününde omzuna zekâtını vermediği koyununu yüklenip avaz avaz bağırtarak ve 'Ya Muhammedi' diye(istimdad ede)rek (bana) gelmesin! Ben, ona 'Hükm-i İlâhî'den senin için bir zerresini tahfife mâlik ve muktedir değilim. Sana (dünyada) İlâhî hükmü tebliğ ettim.' diye cevap veririm." "Yine, sizden hiçbiri­niz omuzunda zekâtını vermediği devesi yüklü, bağıra bağıra ve 'Ya Muhammedi' diye(istimdad ede)rek (bana) gelmesin! Ben buna da 'Hükm-i İlâhî'den bir zerresini senin  için   tahfife  mezun  değilim.  Sana   (dünyada) hükm-i İlâhî'yi tebliğ ettim.' diye cevap veririm."( el-Buharî, Zekât, 3.)

Yine, Ebû Hüreyre (r.a.), Resûlullah'm (a.s.m.) şöyle buyurduğunu rivayet eder:

"Kim ki, Allah kendisine mal verir de o malın zekâ­tını vermezse, Kıyamet Gününde zekâtı verilmeyen mal, sahibi için gayetle zehirli büyük, erkek bir yılan su­retine konulur. Bunun iki gözü üstünde (nişane-i vah­şet olarak) iki nokta vardır. Bu azgın yılan Kıyamet Gününde  mal  sahibinin boynuna gerdanlık   yapılır. Sonra yılan (ağzıyla) sahibinin çenesini iki tarafından yakalar. Sonra 'Ben, senin (dünyada çok sevdiğin) ma­lınım, ben senin hazinenim!'  der.

(Yine Ebû Hüreyre demiştir ki: Bundan sonra Resûl-i Ekrem, şu mealdeki âyet-i kerîmeyi okudu:) 'Sevgili Habibim! Allah hazine-i kereminden   kendilerine  ihsan buyurulan  servetle düşkünlere muavenetten kaçan cimriler zannetmesin­ler ki bu hareketleri kendileri için hayırdır; belki en bü­yük bir serdir (bir vebaldir). Yarın Mahşer'de bunların bu servetleri boyunlarına lâle gibi takılarak teşhir edi­lirler.'(  Âl-i İmran, /  el-Buharî, Zekât, 3.)